8 februari 2013 Reinout Van Zandycke one response

Het publiek als dictator

Als student communicatiemanagement weet ik ondertussen hoe belangrijk het is om rekening te houden met je publiek. Diegene die zich het best aanpast aan zijn publiek/omgeving, die zal het verst geraken. 'Survival of the fittest', zo leerden Herbert Spencer en Charles Darwin ons. Een verkoper die zal het best verkopen wanneer hij de noden van zijn klant kent. Een comedian die zal het best scoren wanneer hij zijn doelgroep begrijpt.

Donderdag 7 februari organiseerde de studentenraad van Katho Roeselare een 'comedynight'. Het is geen geheim dat stand-upcomedy de laatste jaren aan populariteit heeft gewonnen.  Slechts 3 euro voor 3 artiesten. Op zijn Roeselaars gezegd: een echt batje. Als hoofdact was er David Galle. Via televisieprogramma's en youtube vermoedde ik wel dat dit een leuke voorstelling ging worden. Achteraf gezien had ik gelijk: het was hilarisch! Er waren ook twee minder bekende artiesten. Totaal geen probleem voor mij. Ik heb al vaak goed moeten lachen met minder bekende goden. Ook nu opnieuw goed gelachen. Of het is te zeggen, toch met één iemand. De één was top, de ander was flop. Volgens mij lag het verschil zich voornamelijk in de feeling met het publiek.

Pijnlijk Stand-upcomedy is waarschijnlijk een heel moeilijke job. Je stelt je toch heel kwetsbaar op voor een heel kritisch publiek. Stel je eens voor: je vertelt een grap en niemand lacht... Dat moet echt pijnlijk zijn. Het optreden van gisteren was zo'n moment. Ondanks meerdere pogingen bleef het muisstil in de zaal. Eerlijk is eerlijk, zijn grappen waar op zich niet slecht, maar ze waren te ver gezocht. De grappen waren volgens mij ook voor een iets wat ouder publiek. Nu bestond het publiek uit twintigers en tieners. De artiest merkte waarschijnlijk snel dat het niet snor zat. Hij probeerde na een kwartier het over een andere boeg te gooien. Eén keer scoorde hij raak. "Ik wou dat ik zwart was. Als ik dan opsta en in de spiegel van de badkamer kijk kan ik zeggen: aaah het is nog donker, ik ga nog beetje verder slapen". Tijdens de rest van zijn show bleef het stil. Hij besloot dan maar te stoppen. Ik had niet graag in zijn schoenen gestaan. Het was echt pijnlijk en ook wat zielig.

Hopelijk houdt hij de volgende keer meer rekening met zijn publiek. Het is een mooi voorbeeld van hoe belangrijk het is jouw publiek te begrijpen.

 
Share it!
Aenean mattis venenatis
Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reinout Van Zandycke